Kim Schellekens - van Driel

Sinds 2009 probeer ik mijn leerlingen te begeleiden in het onderwijs. Sinds 2009 heb ik het gevoel dat ik ze daarin niet voldoende begeleiden kan als docent. Door middel van mijn afstudeeronderzoek hoopte ik meer tijd te vinden met de leerling. Dit lukte en zorgde ervoor dat ik een tijdje het gevoel had dat ik er echt voor ze kon zijn. Als het echter op grotere problematiek aankwam dan ik tijdens de les aankon of dan ik als mentor kon behandelen, dan kwam dat stemmetje weer opzetten dat ik moest gaan zorgen dat ik ze verder kon begeleiden. Jaren heb ik getwijfeld hoe ik dit het beste kon doen en nu heb ik de beslissing genomen om weg te gaan voor de klas en Psychologie te gaan studeren. Ik neem een bak aan ervaring met me mee wat het werken met mensen betreft, zowel in het onderwijs als de zorg en de horeca. Ik heb altijd met mensen willen werken en hoop dat ik ze nu echt kan gaan helpen zoals ik altijd wilde. Of het nu jongeren zijn die vast lopen in de klas, een oudere man die zijn maatje is verloren na 40 jaar samen of een (vrouw van een) militair die handvatten nodig heeft. Voor al deze mensen wil ik er kunnen zijn.